aktuell
c'était son monde / haagaf gallery haifa
csm_haagaf

"My interest in history and the way it is represented in photography arose when I moved to Berlin from the West in 1992. The Berlin streets in the post-wall period required vigorous photographic presence and thus, my curiosity pushed me to start working instantly. I joined in with a group of students and photographers working with Arno Fischer and Sibylle Bergemann who later on came to be the founders of the Ostkreuz Agency in East Berlin which today functions as a major photography school in the city. Through them I could see East Germany in a more positive albeit more complex perspective as I was new in town and had to learn, look and listen.
Although the D D R (the East German Republic) had ceased to exist, its spirit was still sensed in the air. Berlin had started to reinvent itself while at the same time still wore its old clothes. Each street, each yard and stone in the city looked like they had been taken from some historic scene. The images embraced by the East served as the scenery of Berlin; the children’s paintings on the walls, the couple featuring in the barber shop’s ad - these were my first photos in the “This was his world” series, a world which had stopped existing in front of my very eyes.
I visited the Stasi detention camp, and the Sachsenhausen concentration camp in northern Berlin. In my black and white photo series I found myself again in touch with some great history. For twenty years I had been wandering in death and detention camps in Germany and Poland, taking pictures. “No one testifies for the witness”, wrote Paul Celan in his poem and I did not pretend to testify or to learn some new details by means of my photos or the people I met and places I visited. I was watching visitors and survivors who came with their families, people of the global Diaspora speaking a variety of languages, marching in rows of five like when they were prisoners in those camps. I was stunned by the sights. I chose a French name for my series - “ C’etait son monde” - as its meaning to me was that this world belonged to someone else and I was there just to observe. My wish was neither to record nor to preserve the memory but to subjectively grasp these processes and respond to them. As I have said, Berlin was changing in a rapid speed and became the Mecca for journalists and photographers while I was escaping from documentary typological photography… I remained helpless in the face of the ability to capture all that I had learned and seen and eventually was left with images like allegories with which I felt the most sincere. I kept creating thousands of photos with specific details which were manifested in this manner – allegories, clues, details out of..."

Erik Schiemann, Berlin, 2014
Curator and interviewer: Sapir Huberman

"העניין שלי בהיסטוריה והדרך שהיא מיוצגת בצילום התעורר כאשר עברתי לברלין מהמערב ב- 1992 . הרחובות של ברלין, בתקופה שלאחר נפילת החומה דרשו נוכחות צילומית, והסקרנות שלי דחפה אותי להתחיל לעבוד מיד. השתלבתי בקבוצה של סטודנטים וצלמים שעבדו עם ארנו פישר וסיביל ברגמן (Arno Fischer and Sibylle Bergemann) ,שלימים נהיו המייסדים של סוכנות אוסטקרויץ Ostkreuz (מזרח ברלין) , כיום משמש כבית ספר גבוה חשוב לצילום, דרכם יכולתי לראות את "מזרח גרמניה" בפרספקטיבה חיובית ומורכבת יותר ממה שהכרתי , הייתי חדש בעיר והייתי צריך ללמוד, להסתכל ולהקשיב .
למרות שהד.ד.ר (הרפובליקה המזרח גרמנית) חדלה מלהתקיים, הרוח שלה עדיין הורגשה באוויר. ברלין החלה להמציא את עצמה מחדש, אך בו בזמן לבשה עדיין את בגדיה הישנים, כל רחוב, כל בית, כל חווה ואבן בעיר נראו כאילו נלקחו מתוך סצנה היסטורית. הדימוי שהמזרח יצר לעצמו היווה את התפאורה של ברלין; ציורי הילדים על הקירות, הזוג במודעת הפרסומת אצל הספר- אלו היו הצילומים הראשונים שלי בסדרה "זה היה עולמו", עולם שחדל להתקיים מול עיני.
ביקרתי למשל במחנה המאסר של המשטרה החשאית (שטאזי), במחנה הריכוז זקסנהאוזן בצפון ברלין . בסדרת הצילומים שחור-לבן, מצאתי את עצמי שוב במגע עם היסטוריה גדולה, במשך 20 שנה הסתובבתי וצילמתי במחנות השמדה ומאסר באזור גרמניה ופולין. "אף אחד לא מעיד על העדים" כותב פול צלאן בשירו, ולא התיימרתי להעיד או ללמד דרך הצילום פרטים חדשים באמצעות אלו שפגשתי והמקומות שביקרתי.
צפיתי במבקרים ובניצולים שבאו עם המשפחות שלהם, אנשי הפזורה העולמית שדברו בכל השפות וצעדו בשורות של חמישה כמו בתקופת שהותם במחנה, נדהמתי מהמראות.. בחרתי בשפה הצרפתית לשם הסדרה : "Cétait son monde", באנגלית that was his world ,
זה היה עולמו ,كان عالمه... המשמעות של זה הייתה בשבילי, שהעולם הזה שייך למישהו אחר ואני כאן רק כדי להתבונן... השאיפה שלי לא הייתה לתעד או לשמר את הזיכרון, אלא להבין ממקום סובייקטיבי את התהליכים הללו ולהגיב אליהם. כאמור, ברלין שהשתנתה בקצב מסחרר והפכה בשנים הללו למכּה של צלמי עיתונות ועיתונאים בעוד אני ביקשתי לברוח מצילום טיפולוגי ותיעודי... נשארתי חסר אונים מול היכולת לתפוס את כל מה שלמדתי וראיתי ונשארתי בסופו של דבר עם דימויים של סמלים ואלגוריות ואיתם הרגשתי הכי כנה. המשכתי ליצור אלפי צילומים של פרטים ספציפיים שבאו לידי ביטוי באופן הזה, אלגוריות, רמזים, פרטים מתוך, כמעט חסרי אונים ותשובה כלפיי וכלפיי הצופה..."

אריק שימן, ברלין 2014.
אוצרות ועריכת הראיון:ספיר הוברמן.

" اهتمامي بالتاريخ وبكيفية تمثيله بالصور الفوتوغرافية برز عند انتقالي لبرلين عام 1992 . شوارع برلين ، بعد فترة سقوط الجدار كانت تستدعي توثيق مرئي ، وفضولي دفعني للبدء بالعمل فوراً .
انخرظت داخل مجموعة من طلاب التعليم العالي والمصورين الذين عملوا مع ارنو فيشر وسبيل بيرجمان ‪(‬Arno Fischer and Sibylle Bergemann‪)‬ والذين اصبحوا مع مرور الايام مؤسسي وكالة اوستكرويتز Ostkreuz ( شرقي برلين ) ، اليوم تُعد مدرسة هامة للتعليم العالي لموضوع التصوير الفوتوغرافي ، من خلالهم استطعت ان ارى "شرق برلين " من وجهة نظر اكثر ايجابية وتركيب مما كنت ارَ سابقاً ، كنت جديداً في المدينة وكان علي ان اتعلم ، اتأمل وانسط .
بالرغم من ان جمهورية المانيا الشرقية لم تعد موجودة ، اللا انه كان بالاستطاع ان تشعر بروحها لا تزل تجول في الاجواء .
بدأت برلين بتكوين نفسها من جديد، اللا انها في ذات الوقت كانت لا تزل ترتدي هندامها القديم ، كل شارع ، بيت ، مزرعة وحجر في هذه المدينة بان وكانه ماخوذ من مشهد تاريخي .
الصورة التي كونها الشرق عن ذاته هي التي كانت كفيلة بتصميم ديكور برلين ؛ صور الاولاد على الجدران ، الزوجان في لائحة الاعلانات لدى الحلّاق - هذه كانت صوري الاولى من سلسلة " هذا كان عالمه " عالم بدأ بالاختفاء امامي .
قمت بزيارة سجن الشرطة السرية (شتازي ) ، في معسكر التركيز في زكسنهاوزن شمال برلين . من خلال سلسلة الصور المأخوذة بالابيض والاسود وجدت نفسي اتعامل مرة اخرى مع تاريخ عظيم ، لمدة 20 عام تجولت وصورت في معسكرات الابادة والسجون في منطقة المانيا وبولندا .
كتب بول تسيلان في قصيدة له " لا احد يشهد على الشهود " ، لم احاول قط من خلال صوري ان اشهد على اشياء او ان اعلم اشياء وتفاصيل جديدة عن هؤلاء الذين كنت التقي بهم او الاماكن التي كنت ازورها . كنت اشاهد الزائرين و الناجين الذين اتوا مع عائلاتهم ، اشخاص مشتتين من كل انحاء العالم متكلمين بكل اللغات ، كانوا يسيرون بصفوف مكونة من خماسيات كالفترة التي كانوا فيها بالمخيمات .
اذهلت من هذه المشاهد … واخترت باللغة الفرنسية اسماً للسلسلة
: "C'était son monde" ، بالانجليزية that was his world ، זה היה עולמו ، هذا كان عالمه . هذا الاسم بالنسبة لي كان يعني ان هذا هو عالم تابع لشخص ما وانا هنا فقط لكي اتأمل …لم اكن انوي ان اوثق او ان اخزّن الذاكرة ، اللا ان افهم هذه المراحل من وجهة نظر ذاتية والاستجابة اليها .
برلين التي تغيرت بايقاع مذهل وتحولت مع السنوات لمثابة "ضربة" لمصوري الصحف والصحافيين وفي حين كنت اطلب الهرب من التصوير الطوبوغرافي والوثائقي … وقفت عاجزاً امام القدرة على التقاط كل ما رأيت وتعلمت ، وبقيت في نهاية المطاف مع صور لرموز شعرت تجاهها بالصدق . تابعت طريقي في تكوين آلاف الصور لاشياء محددة يُعبر عنها بقرائن ، رموز ، واجزاء معينة ، اشياء ضعيفة لا حول لها ولا قوة عاجزة عن اجابتي واجابة المشاهد .

اريك شيمان ، برلين 2014 ‪. ‬
امينة ومحررة المقابلة : سابير هوبرمان ‬
[zurück]